Eskişehirspor sahada 62 dakika 10 kişi mücadele ediyor ve galibiyeti kaçıran taraf oluyor.9 maç sonunda 27 puandan 13′ünü alabilen Fenerbahçe’nin şampiyon olmasını beklersem herhalde kendimi kandırmış olurum.Zdeněk Zeman ve Werner Lorant’tan sonra teknik direktörün yetersizliğine 3.kez tanık oluyorum.

Aragones’in bugüne kadar Fenerbahçe’de ki performansı ilerisi için olumlu hiçbir sinyal vermiyor.Milli takımda çalışmakla kulüp takımında çalışmanın arasında çok önemli farkların olduğu örneğinide göstermiş oluyor.Milli takımda 2 veya 3 ay oyuncularla beraber çalışıyorsunuz ama ülkenin en iyi oyuncularını seçme imkanına sahipsiniz.Kulüp takımlarında ise belirli bir transfer bütçesiyle bir sezon boyunca takımı şampiyon yapmak için yönetmekle görevlisiniz.Takımın taktik açıdan oyun anlayışı,oyuncuların fiziksel performansları ve uyum süreçleri açısından bakıldığında milli takımlara nazaran daha fazla riske sahip pozisyondasınız.İşte yönetme sanatı dediğimiz teknik direktörün başarı kriterleri de kulüp takımlarında daha fazla ön plana çıkıyor.Yani Otto Rehhagel 2004′te Yunanistan’ı Avrupa Şampiyon’u yaptığında,Marcello Lippi 2006′da İtalya’yı Dünya Şampiyon’u yaptığında Milan veya Barcelona’nın başına geçmediler.

Fenerbahçe’de oyuncular fiziksel ve taktiksel olarak Eskişehirspor maçını kazanacak istek ve hırsa sahip değillerdi.Aragones ise Semih’i orta sahaya hapsedip Edu ve Lugano’nun arkasına atılan derin pasları izlerken benim de yüreğim sızlıyordu.Reçete belli Rıdvan hocanın dediği gibi devre arasına kadar en az kayıpla girmek ama Aragones’le değil.